hollywood foto

Een gratis knuffel van Superman

‘Dat stomme wijf verdoet mijn tijd!’ Geschrokken kijk ik Spiderman na, die samen met zijn als Aapman (Planet of the Apes?) verkleedde collega uit het zicht verdwijnt. Pisnijdig kijken ze nog een paar keer om, en dat allemaal omdat ik niet met ze op de foto wilde. Ook met Superman krijg ik ruzie en word zelfs uitgescholden voor ‘asshole’, omdat ik met mijn filmcamera een overzichtsshot maakte van het straatbeeld.

Welkom in Los Angeles. De stad waar iedereen lijkt te dromen van een leven vol roem, maar die slechts weinigen weten te bereiken. Mijn reis door Californië begint hier; het interview met de jonge Alec Loorz lijkt nog ver weg terwijl ik een dag de toerist uithang in LA. Het cliche - iedereen is aankomend acteur of zangeres, van de bediening tot de verklede filmfiguren op Hollywood Boulevard – lijkt maar al te waar. ‘Maak een tour langs de huizen van alle grote sterren!’ toetert een tourguide in mijn oor als ik loop over de Wall of Fame. Wereldfaam, dat is wat iedereen wil bereiken. Maar intussen word ik belaagd door mensen die hun baan overduidelijk haten.

‘Jullie zijn allemaal zo boos en gefrustreerd!’ roep ik verontwaardigd uit tegen Superman. Zoveel mensen, zoveel dromen, maar ook zo’n diepe frustraties. Het maakt dat ik terugdenk aan het interview met Peter Sunde, de oprichter van de PirateBay die momenteel in de gevangenis zit nadat Hollywood een zaak tegen hem aanspande voor het illegaal verspreiden van film en muziek. Hij vertelde over zijn missie om het delen van ‘cultuur’ mogelijk te maken tussen mensen van over de hele wereld. Hij wilde bijdragen aan een decentrale wereld met kansen en mogelijkheden voor iedereen, en ik denk terug aan de toekomstige wereld die hij schetste. Een wereld waarin grote sterren als Britney Spears en Michael Jackson tot het verleden behoren en waarin roem en geld er niet slechts meer is voor de happy few, maar een steeds groter aantal mensen met nieuwe verdienmodellen kan leven van hun muziek of acteerprestaties. Het begin van een deeleconomie, illegaal begonnen op het internet, en een einde aan de heerschappij van Hollywood, ik vind het, ondanks alle haken en ogen die aan zijn visie kleven, een mooie gedachte. Een mogelijkheid om de roem en faam te verdelen over al die booskijkende acteurs-slash-filmfiguren-op-Hollywood-Boulevard.

Veel van de rolmodellen die ik heb geïnterviewd wezen me er op hoe belangrijk het is om je dromen waar te maken. Het volgen van je passies, dromen en talenten zou je precies op die plek brengen waar je het meest nodig bent voor de planeet. Maar geldt dat eigenlijk ook voor dromen over roem en wereldfaam? De gefrustreerde gelukszoekers die ik ontmoet - zo vol gevoelens van boosheid en miskenning - maken dat ik toch twijfel over deze uitspraak. Is de wereld er echt bij gebaat dat het succes en de roem die al deze mensen najagen ook daadwerkelijk uitkomt? Hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik denk dat er wellicht een verschil bestaat. Met aan de ene kant de dromen die uit je hart komen en waarmee je (soms zelfs onbewust) een bijdrage levert aan de maatschappij. De dienende dromen, waarmee je niet alleen voor jezelf, maar juist ook voor anderen iets wilt betekenen. En dan aan de andere kant de dromen die gaan over succesvol, rijk en beroemd willen worden. Die voortkomen uit het ego, en niet uit het hart. Uit een oude manier van denken die nu juist aan het verwijnen is. Die je wellicht juist niet daar brengen waar je zo nodig bent op deze planeet, maar in een filmpak op Hollywoord Boulevard, scheldend op toeristen die niet met je op de foto willen...

Superman is intussen ontdooit en als excuus krijg ik een ‘gratis knuffel’ en wijst hij me vriendelijk de weg naar het dichtstbijzijnde metrostation, zodat ik de toeristische hotspots zo snel mogelijk kan vluchten. In een koffietentje in downtown LA plan ik 's middags de rest van mijn reis. Morgen reis ik door naar Ventura, een stadje aan de Californische kust, om daar begin volgende week Alec Loorz te interviewen. Eigenlijk zou ik daarna terugkeren naar Los Angeles om terug te vliegen naar Amsterdam, maar onder het genot van een lavendel thee plan ik een compleet idiote reis naar het noorden van Calfornië met bussen, treinen en een vlucht (oh, wat voel je je toch altijd weer gehandicapt zonder auto of rijbewijs in Amerika). Als ik me besef dat ik dat hele stuk niet alleen heen, maar ook weer terug moet, krijg ik bijna een hartverzakking, maar ik zet toch door. Vanochtend kreeg ik namelijk een heel bijzondere mail: last minute toestemming om bij hoge uitzondering een bezoek te mogen brengen aan Luna, de eeuwenoude redwood waar het zesde rolmodel in de FutureFuel queste, Julia Butterfly Hill, twee jaar in heeft gewoond om het bos te beschermen tegen complete leegkap door een houtkapmaatschappij. Misschien dat er toch nog een derde categorie dromen bestaat. Die van de lang gekoesterde dromen, waarmee je niet de wereld zal redden, maar die wel diep vanuit je hart komen. En die niet perse nuttig zijn voor de wereld, maar voor jezelf wel heel belangrijk voelen om te realiseren. Luna, here I come.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *