prinses irene

Een onverwacht kopje thee met prinses Irene


Een druilerige donderdagmiddag. De telefoon gaat. De man van Triodos Bank waar ik de volgende dag een afspraak mee heb. Of ik het leuk zou vinden om morgen prinses Irene te ontmoeten? Eh... JAAAA!

En daar zit ik dan, totaal onverwacht en daardoor ook totaal onvoorbereid, aan de thee met prinses Irene. Prinses Irene, volluit Irene van Lippe-Biesterfeld, is een vrouw die ik al jaren diep bewonder. Haar werk voor het Natuurcollege, haar visie op spiritualiteit en het belang van een hernieuwde verbinding met de natuur, maar vooral bewonder ik haar om hoe ze ondanks de initiële afkeuring van haar omgeving toch moedig haar eigen weg is gegaan en altijd haar eigen vragen is blijven stellen, en daarop haar eigen antwoorden vond.

We zitten in de voorkamer van haar huis in Wijk bij Duurstede en kijken uit op een prachtige knoestige oude boom in het midden van de de oprijlaan (ik wilde eerst ‘oprit’ schrijven maar dat is natuurlijk geen woord voor koninklijke mensen). Op het toilet hangen kinder- en vakantiefoto's van de koninklijke familie en een aantal uitspraken van o.a. Nelson Mandela: ‘Onze diepste angst is niet dat we onmachtig zouden zijn. Onze diepste angst betreft juist onze niet te meten kracht. Niet de duisternis, maar het licht in ons is dat wat we het meeste vrezen.’Stiekem ben ik op van de zenuwen en mijn hand trilt als ik mijn kopje thee optil. Ik hoop dat ze het niet merkt. Al snel zijn we gelukkig verwikkeld in een bijzonder gesprek, en praat ik haar zelfs enthousiast de oren van het hoofd.

‘Alles draait om liefde,’ begint prinses Irene. ‘Liefde voor elkaar en de wereld om ons heen. Daar ben ik van overtuigd. Zelfs de mensen die nu met geweld hun doelen willen bereiken handelen uiteindelijk uit liefde, liefde voor hun ideologiën. Natuurlijk is hun weg niet de mijne, maar de wereld is niet zo zwart-wit als wij er vaak van maken. Iedereen is nodig.’ Ik vertel haar over de inzichten die milieuactiviste Julia Butterfly Hill meegaf, over dat werkelijke verandering pas echt begint bij een gevoel van verbinding - met jezelf, de ander en de wereld - en het van groot belang is om van daaruit onze eigen passies en dromen te (ver)volgen. Prinses Irene knikt nadenkend. ‘Ja, voor mij is dat ook wat duurzaamheid werkelijk betekent. Het is juíst ook de duurzaamheid van jezelf, je eigen persoonlijke ontwikkeling. En is er iets anders dat je kunt doen dan je eigen dromen te leven? Sommige mensen zeggen dat ze geen dromen hebben, maar dat heb ik nooit gesnapt. Wie heeft er nou geen dromen?’ Ze lacht. Vooral het idee van Julia Hill over de mens als chimpansee in een kooi spreekt haar erg aan. Een kooi waarvan de deur al lang openstaat, maar een chimpansee die niet naar buiten durft uit angst voor het onbekende. ‘Een prachtig beeld,’ vindt ze.

Terwijl ze thee bijschenkt vertel ik haar enthousiast over de reis, de inzichten en mijn ervaringen tot nu toe. Ik vertel hoe eng ik het soms allemaal vind, vooral het spreken (en wat blijkt, ook prinses Irene is af en toe doodsbenauwd als ze moet spreken in het openbaar), over hoe het soms niet lukt om echt contact te maken met een geïnterviewde (ook zij had hoge verwachtingen van haar ontmoeting met Jane Goodall maar het lukte haar net als mij niet om echt contact te maken) en over hoe dankbaar ik ben voor alles dat me is overkomen sinds ik in het diepe sprong. Prinses Irene stelt een paar kritische vragen over het samenwerken met bedrijven (‘Tja, je moet uiteindelijk doen wat past bij jouw eigen waarden, maar stel jezelf hierin de juiste vragen.’) en bekijkt enthousiast de video over FutureFuel.

Prinses Irene schenkt weer een kopje thee in en we praten verder over de kracht en potentie van jonge mensen en hun rol in de wereld: ‘Verandering is ontzettend nodig, en overal om ons heen al aan de gang. Er zijn zoveel jonge mensen zoals jij. Ik ontmoet ze dagelijks. Echt, verandering komt er, het is al aan het gebeuren.’ Ze neemt een slokje van haar thee. ‘De jonge generaties zullen de natuur weer in ere herstellen, daar ben ik van overtuigd. Zij zien in dat we deel uitmaken van de natuur, van de planeet waar we op leven, en een verantwoordelijkheid dragen. Ik hoop dat zij weer de stukken wildernis zullen creëren waar de natuur zichzelf kan zijn.’

Ik vraag haar naar haar bewogen leven (‘Sommige mensen hebben me echt pijn gedaan met hun harde oordeel over de richting die ik koos.’) en ze vertelt hoe ze na vele omzwervingen uiteindelijk een stuk land kocht in Afrika en daar een beschermd natuurreservaat van maakte. Wekenlang liep ze door de wildernis, om zich te verbinden met het land voordat ze beslissingen nam over de bestemming van het gebied. Vele nachten bracht ze buiten door. ‘Toen wist ik dat er slaapplaatsen moesten komen, heel veel slaapplaatsen,’ vertelt ze lachend.

Na twee uur is de theepot leeg en prinses Irene moet weer door. ‘Veel succes met het zoeken van je eigen weg,’ zegt ze en ik krijg een dikke knuffel ter afscheid en een lange lijst met suggesties voor volgende interviews. Nog steeds een beetje beduusd van deze onverwachte ontmoeting rijd ik met Ted (de grote weldoener in dit verhaal) mee terug naar de Triodos Bank. Een bijzondere ontmoeting en een welkom steuntje in de rug rijker. En een klotsende theebuik.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *