geefnooitop2

Geef nooit op


Het is die goeie ouwe Peter Jan Rens met zijn ‘Geef nooit op’ die mij de laatste weken door het project heeft gesleept. Ken je hem nog? "Heb je al lang een wens in je kop, zet hem in een brief en stuur die op, en is het echt een goed idee, dan voeren we het uit en jij doet mee!"

Was ik december vorig jaar nog door het dolle heen dat de grote Jeremy Rifkin, een super inspirerende visionair en adviseur van de EU, toestemde met een interview - yes, het was eindelijk gelukt! -, bleek dit helaas te vroeg gejuicht. In een vorige blog schreef ik al eens dat het pas na vier (!) maanden wekelijks bellen met Lisa, zijn assistente en my new best friend, eindelijk lukte om een afspraak in zijn agenda te zetten. Onder voorbehoud, dat dan weer wel, want deze internationale forens vliegt elke week meerdere keren heen en weer tussen Amerika, Europa en China, en dit terwijl hij eigenlijk op sabbatical is (hoe ziet zijn normale leven er dan uit, vraag je je af). In die vier maanden moest ik mijn agenda continue leeg laten omdat hij nu echt, ja echt, over twee weken tijd zou hebben. Maar mijn geduld zou nu dan eindelijk worden beloond, ik mocht hem komen interviewen.

Helaas. De afspraak werd verzet (want: belangrijke presentatie), maar het interview kon wel twee weken later tijdens zijn bezoek aan België plaatsvinden. Ik juichtte, want: CO2 en budget besparing. "Bel volgende week maar even terug."

Helaas. De president van de Europese Unie had hem nodig, dus ‘mijn ochtend’ kwam te vervallen. Maar over twee weken, op 22 mei, zou hij in Nederland zijn voor zijn keynote op het Solar Future event in Eindhoven. Oftewel: "Bel volgende week maar even terug."

Ja inderdaad, die keynote, die is vandaag. En nee, hij zit hier niet voor mijn neus in grote afwachting op onze vragen. Op dit moment heeft hij een exclusief viergangen diner met acht uitverkoren CEO’s (dat weet ik dan weer van zijn assistente Lisa); ikzelf giet net een zak kant-en-klare zak tortellini in mijn eenpersoonpannetje.

Juni dan? In juni zou er best wel eens een mogelijkheid kunnen zijn, zegt Lisa door de telefoon. In Parijs, Milaan, Washington of China. De eerste, tweede, derde of vierde week van juni, en nee nog geen duidelijkheid en alles onder voorbehoud, maar volgende week, nee echt volgende week, plannen we een afspraak in. "Bel..."

Zal ik het opgeven? Het project loopt vertraging na vertraging op, ik durf al maanden geen afspraak meer toe te zeggen en droom s’nachts over telefoneren met Lisa. Driemaal is scheepsrecht bleek ook niet meer dan een nietszeggend spreekwoord. Maar toch, dan kijk ik weer de uitzending van EenVandaag met zijn uitspraken die me toen zo aan het denken hebben gezet. Dan kijk ik naar de enorme stapel pillen van Rifkin op mijn bureau. En dan geef ik toch nog niet op.

"Soms gaat het niet, soms kan het niet, soms wil het niet, soms mag het niet, maar zeg nooit stop, want in je kop, daar past geen strop, dus geef nooit op. Geef nooit op, geef nooit op, geef nooit op, geef nooit op."


Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *