Het community gevoel van Bill McKibben

De dag voor mijn vertrek belde oma nog voor wat laatste adviezen: ‘Zorg dat je genoeg eet. Zorg dat je niet beroofd word. Bewaak je tas met je leven. Stap bij niemand in de auto, of beter nog, stap liever maar helemaal niet in een auto.’ Het was dat laatste advies dat ik mij weer herinnerde toen ik met drie vreemde mannen op zaterdagavond in het donker door de Vermontse wildernis reed op weg naar een contradance avond in een lokale boerenschuur (overigens al weer de vierde auto waar ik die dag in stapte, sorry, oma).

Dé uitgaansgelegenheid van Montpelier bood een spektakel waar menig Vermonter uren voor in de auto had gezeten. Vrouwen met vlechtjes in hun haar in traditionale jurken en bezwete mannen met baarden wervelden om elkaar heen in een soort kruising tussen linedance en volksdansen. Het community gevoel van Bill McKibben, ik had het eindelijk gevonden.

'Bijzonder'
Geen ander woord kan mijn dagen in Vermont beter beschrijven dan het woord ‘bijzonder’. In de boeken van Bill McKibben had ik al veel gelezen over de Green Mountain State dat een voorbeeld zou zijn voor de rest van Amerika met haar focus op ‘small and local’: lokale energie opwekking, lokaal geproduceerd voedsel en een grote focus op natuurbehoud. Ja ja, dacht ik, het zal wel. In Amerika is toch alles groot? Als je daar maat ‘small’ bestelt loop je alsnog met een halve liter Coke te zeulen. Mijn verbazing was dan ook groot toen ik aankwam in de hoofdstad Montpelier en het stadje ook echt ‘small’ was: slechts twee straten, één rivier, slechts 8000 inwoners en... geen McDonalds. Montpelier, zo ongeveer de laatste plek in de wereld zonder McDonalds, en dat in Amerika.

Mijn verbazing werd nog groter toen ik mij installeerde met mijn kop thee (ja, klein) in één van de hippe organic food tentjes in de hoofdstraat en om mij heen af en toe flarden van de gesprekken om mij heen opving: ‘solar energy’, ‘climate policy’, ‘local farming’, ‘food market’, ‘solar water heating’. Ehm... excuse me?! Op het prikbord hing een grote advertentie voor een cursus ‘Financieringsmogelijkheden zonnepanelen: hoe krijg ik zonnepanelen op mijn eigen dak’. Was dít het Amerika dat het Kyoto protocol niet ondertekende? Gelukkig waren er nog wel de vele SUV’s die af en aan reden door de hoofd- en zijstraat, in ieder geval nog één bekend beeld.

Gaat dit nou de wereld redden?
Als een soort ‘grass roots community research’ prikte ik tijdens mijn dagen in Vermont een vorkje mee op een bijeenkomst van de lokale voedsel organisatie waar Bill McKibben een bevlogen presentatie gaf en luisterde naar zijn oplossingen voor de wereldproblemen waar we voor staan: een hernieuwde focus op klein en lokaal, en het bouwen van sterke communities. Ik bezocht boeren, reed mee met een lokale voedselexpert naar een voedselbank en hielp mee om de kroppen sla naar binnen te slepen.‘Ben je al wat minder skeptisch?’ vroeg Caleb, de lokale voedselexpert in kwestie en diegene die me zowat heel Vermont liet zien. ‘Hmmm,’ mompelde ik maar, want eigenlijk wist ik het even niet meer. Ik bedoel, hartstikke leuk hoor allemaal, maar de vertaling naar ‘mijn’ Amsterdam kon ik toch niet echt maken. Natuurlijk kon ik die sla ook op mijn dak verbouwen en zou ik best eens een praatje met mijn buren kunnen maken, maar ging dat nou de wereld redden?

In de auto naar het contradance event discussieerden we er verder over door, maar de mannen bezworen me dat ik het community gevoel van Bill wel zou begrijpen zodra ik meegedanst had. Carl, die later de directeur van Peak Oil Awareness bleek te zijn, legde me de passen uit en even later wervelde ik op het ritme van de live muziek enthousiast mee in de rij Vermontse fanatiekelingen. Ik ging regelmatig de verkeerde kant op en werd dan, duizelig van al het draaien, van alle kanten weer naar mijn plek geduwd. Daar werd ik dan weer stevig vast gepakt door één van de mannen voor weer een nieuwe zwier. Poeh, vermoeiend! Buiten adem en duizelig viel ik aan het eind van de avond tegen de muur aan: nog steeds met een behoorlijke dosis skepsis, maar 'bijzonder' was dat community gevoel van Bill in ieder geval wel.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *