ervin laszlo

Hongaarse gastvrijheid en hoopgevende monsters


De vrouw blijft naast me lopen. Zonder iets te zeggen, zonder zelfs maar mijn kant op te kijken houdt ze hetzelfde tempo aan als ik. Ik versnel, zij versnelt. Ik loop langzamer, zij loopt langzamer. Een paar minuten geleden heb ik haar de weg gevraagd, omdat ik voor de zoveelste keer verdwaald was in het koude en mistige Boedapest. Maar dit begint toch hoogst ongemakkelijk te worden...

‘Welkom in Boedapest! Dat is nou de Hongaarde gastvrijheid,’ legt de pr-dame van de Club van Boedapest me de volgende dag lachend uit. ‘Als je de weg vraagt aan een Hongaar, zal hij of zij je zo ver mogelijk willen brengen.’ We zitten te wachten op de komst van Ervin Laszlo, mijn volgende rolmodel in de FutureFuel queste. Een kwantum fysicus, systeemdenker en oprichter van de Club van Boedapest, die alles weet over de invloed die we hebben op de wereld. Al twee uur lang klets ik met zijn assistente Carmel, want zijn afspraken lopen flink uit. De rolmodellen die ik interview zijn drukbezet, en Ervin Laszlo is daarop geen uitzondering. Tot een week voor het interview was het niet zeker of het interview zou kunnen doorgaan, pas gisteren kreeg ik een tijd en plek te horen en vandaag werd vroeg in de ochtend alles weer omgegooid. Ik doe schietgebedjes, om te zorgen dat het interview door kan gaan. Ik zal toch niet voor niets naar Boedapest zijn gekomen?

Gelukkig gaat dan de telefoon van Carmel. ‘Ervin Laszlo’ verschijnt er op het scherm. Ik voel een kriebel in mijn buik. Een gevoel van opluchting, maar tegelijkertijd golven de zenuwen door mijn lichaam. Daar gaan we dan: het negende FutureFuel interview, het gaat gebeuren!

De 81-jarige Ervin Laszlo komt een paar minuten later stapje voor stapje aangeschuifeld. Een zwarte pet, lange jas, rustige donkere ogen en een ernstige maar toch ook vrolijke uitstraling ineen. Hij schudt me de hand en neemt snel een paar stukken van de chocola die ik eerder aan Carmel gaf (even goodwill kweken natuurlijk). Geen tijd om te lunchen in zijn drukke schema.

Dan kan het interview beginnen. In duidelijke zinnen legt Ervin uit waar het op staat: ‘Een systeemverandering in de wereld begint bij onszelf. Wij moeten een alternatieve wereld vormgeven. De periferie, niet een of andere elite, is hetgeen wat verandering brengt.’ De strijd aangaan met de gevestigde orde, oftewel het oude systeem, hoeft niet volgens hem. ‘Creëer het alternatief. Wees een hoopgevend monster. Een monster, omdat je een bedreiging vormt voor het voortbestaan van het huidige systeem, en hoopgevend, omdat jij de verandering brengt die nodig is.’ Moeten we dan al proberen te gaan leven in een soort alternatieve wereld, vraag ik hem. ‘Nee, wat je moet doen is de nieuwe wereld zijn, haar belichamen. De nieuwe wereld is al aanwezig. Nog nauwelijks zichtbaar, dat is waar, maar als het oude systeem ineen stort – wat het zal doen, zoals al zo vaak in de menselijke evolutie gebeurde – dan moeten jij en vele anderen het alternatief zijn. Dat is hoe evolutie plaatsvindt, in alle systemen.’

We praten verder over de invloed die we hebben in een chaotisch en daardoor sterk beïnvloedbaar systeem, zijn ontdekking van het Akasha veld (een hologram van de wereld, zoals hij het zelf noemt, een veld in de lijn van het elektromagnetisch en gravitatieveld) en hoe hij na een carrière als piano wonderkind, wetenschapper en diplomaat op het punt belandde zich geheel aan de ontwikkeling van een nieuw soort bewustzijn te willen wijden. ‘In mijn tijd bij de Verenigde Naties had ik met vrienden altijd avondenlang gesprekken over waarom er zo weinig veranderde, en wat er moest gebeuren. Altijd kwamen we dan rond twee uur 's nachts uit op het bewustzijn, het bewustzijn moest eerst veranderen. Ik besloot dat het tijd werd om daar de avond voortaan eens mee te beginnen, en verder te bouwen op een veranderd bewustzijn.’

In mijn ooghoeken zie ik Carmel aan komen benen, en gebaar dat ik nog vijf minuten nodig heb. Astjeblieft? Maar nee, ze is onverbiddelijk (helaas, zelfs Tony's Chocolony heeft niet kunnen helpen), en de volgende afspraak roept. De laatste vragen stel ik Ervin terwijl hij langzaam terug naar de lobby schuifelt. Na een warme omhelzing – ‘Geweldig project, geweldige vragen!’ – is het voorbij. Het negende interview in de FutureFuel-queste. Een interview om eens rustig terug te luisteren, te verwerken en te laten bezinken.* Maar eerst een dampende gluhwein in de Hongaarse kou om te vieren dat het wederom toch weer allemaal gelukt is. Proost!

gluhwein in boedapest

* Met de hulp van Anne Douqué van Marble schrijven & vertalen en Eva en Edwin van Pastamedia komen ook deze keer de video’s en verslagen binnenkort op de site. Stay tuned...

1 reactie

  1. Flavia

    Dear Mr. Laszlo,since I read about you in Erwin He4uslers Book and again when I travelled to Budapest I thhgout about contacting you, and now I think it is the right time to do so: with a partner I do organize a conference on visionary business get on the megatrend where we try to gather about 1.000 experts, coaches, trainers, managers as well as entrepreneurs to experience new methods (conscious or enlightened, wholistic or individual centered ) to help transform our professional workspace, to give it that power of change enginge instead of pure transaction. I know the reason why I do this every day: it is for our children, for example my daughter (she is now 5 yeras old). To be quite frank: you would be the ideal speaker for consciousness and its collective dimension (I am from my studies and in my heart economist always with an eye on societal issues). We are overly happy that we could already attract many well-respected and profoundly dedicated speakers, but I must probably not explain that you speaking in our conference would be something valuable to all visitors, and it would help us to give the event the direction it should have. Therefore, please consider, if you might want to have some more color, some more information, some more ideas to play with, when preparing your speak to our public on 15th and 16th of Oktober 2011 here in Munich! I am grateful for your time and consideration and in deepest respect for what you stand for, Ulrike Syamken

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *