agenda

Jij dacht dat jij het druk had?

Think again. Tijdens deze reis heb ik niet alleen de eer de grote doeners en denkers van deze planeet te ontmoeten, maar kwam ik ook in aanraking met de onmogelijke agenda’s van deze mensen. ‘Het komende half jaar heb ik op 10 juli nog een mogelijkheid van drie tot kwart over vier,’ zei Bill McKibben, de journalist uit Vermont, in februari. En nee, dat was geen grapje.

De drukbezette rolmodellen hebben agenda’s die maanden of zelfs jaren vooruit al vol gepland zijn. Waarin geen afspraak ooit zeker is, tot het rolmodel ook daadwerkelijk voor je neus staat. En zelfs dan. Ik heb al een keer meegemaakt dat er plotseling een Personal Assistent in paniek de kamer kwam binnen rennen om het rolmodel in kwestie – Thomas Friedman – zo weer voor mijn neus weg te kapen voor een plotselinge spoedmeeting. Thomas Friedman zelf had tijdens het interview zo’n last van een jetlag dat we veel moeite moesten doen om zijn grote niesbuien (een teken van grote oververmoeidheid) eruit te knippen.

Jeremy Rifkin, de econoom uit Amerika, is tot nu toe de ergste. Na zijn ‘Yes, I’m in’ duurde het nog vier (!) maanden om het interview daadwerkelijk in zijn agenda te zetten. In de tussentijd moest ik mijn agenda leeg laten om direct te kunnen vertrekken wanneer hij volgens zijn secretariaat een mogelijkheid zou hebben: ‘Waarschijnlijk kan hij je over twee weken te woord staan. Nee, nu echt.’ Toen het interview eindelijk gepland was – over zes weken in Washington, na zijn bezoek aan Londen eerder in die week - kwam ik erachter dat hij 2 dagen later een key note speech geeft in... Limburg. Huh?!? In paniek want 'Ze hebben een fout gemaakt, hij ís helemaal niet in Washington die week!’ belde ik met zijn kantoor. Nee hoor, alles was nog steeds in orde. Mister Rifkin vliegt namelijk elke week (!) meerdere keren (!) heen en weer (!) tussen Europa en de VS (!). In drukke weken doet hij zelfs China nog even aan. Tja...

Waarom dan geen interview in Europa? Volgens het secretariaat moest ik toch echt naar Washington komen, want de twee dagen in Europa waren al helemaal vol gepland. ‘Mijn ochtend’ in Washington, zoals ik het dagdeel al was gaan noemen, was voorlopig nog veilig. Pffff... Een week later bleek er #$%&@ toch een belangrijke bobo-meeting midden op ‘míjn ochtend’ te zijn gevallen. Het interview werd alsnog verschoven naar Europa en het is nu afhankelijk van de president van de Europese Unie of ‘mijn ochtend’ doorgaat of niet.

Dit project is dus een grote les in geduld, flexibiliteit en nederigheid. Best moeilijk als je zo’n controlefreak bent als ik, die altijd wil weten wat-hoe-waar-en-wanneer. Ik kan me daarom zo voorstellen dat nog 9 van dit soort ontmoetingen – oooooohm.... - toch zeker gelijk moet staan aan een vier-jarige monniken opleiding in een boeddhistische tempel in de Himalaya. Als ik zo’n controlefreak blijf, vrees ik echter dat ik na dit project pertinent 10 jaar ouder geschat zal worden.

Leven in het nu, was het antwoord van Jane Goodall op mijn vraag hoe ze dat drukke schema toch volhield. Met haar 78 jaar vliegt ze nog steeds de wereld over om (jonge) mensen bewust te maken van het belang van hoop en een hernieuwde connectie met de natuur. Acht interviews of presentaties per dag is daarbij geen uitzondering en elke 4 dagen reist ze weer naar een volgend werelddeel. Weekenden of vakanties heeft ze niet: ‘Hoe kan ik een dag verspillen terwijl ik ook een presentatie had kunnen geven aan 5000 mensen?’ Intens vermoeid, dat is ze wel en ze vertelde regelmatig s’ochtends wakker te worden zonder te weten op welk werelddeel ze zich eigenlijk bevindt.

Ik word heen en weer geslingerd tussen gevoelens van bewondering over de passie en bevlogenheid van deze mensen en het idee dat het toch eigenlijk gekkenwerk is om zo te leven. Hoe het ook zit, het woord ‘druk’ of ‘vermoeidheid’ zal voor mij na deze reis nooit meer hetzelfde betekenen. Net zoals je ouders vroeger tot vervelends toe tegen je riepen ‘Honger? In Afrika, daar hebben ze pas honger!’, vrees ik dat ik vrienden en familie tot in den treuren zal vervelen met ‘Druk?! Jeremy Rifkin, die heeft het pas druk. En Jane Goodall, die is pas moe!’


Foto: Stuart Miles/FreeDigitalPhotos.net

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *