microfoon

Mama, ik wil naar huis!

Dat je dat zomaar allemaal doet, hoor ik regelmatig. Zomaar naar de andere kant van de aardbol om een serie grootheden te interviewen, zomaar een inspirerende presentatie uit je mouw schudden op de meest indrukwekkende conferenties, zomaar een leuk gesprek op de radio over de nieuwste inzichten. Dat je dat zomaar allemaal doet! En dat is nou precies het idee dat ik zelf vaak van andere mensen heb. Wauw, die persoon doet dat zomaar even. Daarom nu eens de andere kant van het verhaal. Zomaar?! Ik ben bang. Of beter gezegd, doodsbang!

In de dagen voor een interview komt het regelmatig voor dat ik me verstop onder een grote deken en met een benepen stemmetje tegen mijn vriend roep dat ik het niet kan, niet durf en dat het deze keer, ja deze keer toch écht, een grote mislukking gaat worden. Dat ik verkeerde vragen ga stellen (‘Schat, je hebt de vragen toch op papier?’), dat ik dat papier vlak voor het interview door de wind uit mijn handen laat rukken (‘Dat slaat nergens op, het interview is binnen.’), dat ik de camera’s scheef neerzet (‘Ja, zoals met Thomas Friedman. Toen was er ook geen man over boord.’). Ok. Maar wat dan als hij/zij me niet aardig vindt! (Zucht. ‘Kunnen we nu gewoon het nieuws kijken?’)

Ook voor belangrijke presentaties ben ik op van de zenuwen, ondanks dat ik, als ik dan eenmaal op het podium sta, het heerlijk vind om te doen. Dus kom ik na elke conferentie jubelend thuis, terwijl mijn vriend nog steeds humeurig is van de nacht dat ik hem met mijn gewoel uit zijn slaap heb gehouden. Als ik aangekondigd word voor een grote zaal met verwachtingsvolle mensen, met trillende handen op ‘record’ druk om een interview te beginnen of aankom in een onbekend land en moet proberen om low-budget naar de plaats van bestemming te komen (Liften? Bus? Boot?) denk ik regelmatig: mama, ik wil naar huis!

Het bijzondere is dat we meestal het idee hebben – dat had ik in ieder geval zelf voordat ik het besluit nam om deze droom te gaan realiseren - dat je leven vanaf dat moment geweldig zal zijn. Tijdens mijn droom-in-realisatie zou ik helemaal zen zijn, dacht ik, ik zou in balans zijn en blij en tevreden. Ik zou elke dag wakker worden met een grote glimlach die de rest van de dag niet meer van mijn gezicht zou verdwijnen. Gevoelens van spanning, zenuwen of slapeloze nachten kwamen in mijn droombeeld niet voor. Vriendinnen die mij kamille thee en valeriaan aanraden al helemaal niet. En dat is eigenlijk best raar. Want om een droom te realiseren moet je per definitie een grote stap nemen, uit je comfortabele leventje en uit je comfort zone. Je komt per definitie je eigen angsten tegen, gevoelens van onzekerheid en twijfels of het wel goed is wat je doet. Eigenlijk is het realiseren van een droom misschien wel de beste therapie die er is.

Mijn laatste rolmodel Julia Hill heeft me hierover aan het denken gezet. Zij krijgt namelijk regelmatig te horen: ‘Wat jij hebt gedaan, dat zou ik nooit kunnen!’ En: ‘Ik zou willen dat ik dat ook kon, maar ik ben maar een huismoeder/student/cassiere.’ En, guess what? Julia was bang. Doodsbang. Haar droom was om een verschil te maken en dat heeft ze gedaan. Maar tijdens haar droom-in-realisatie moest ze al haar angsten onder ogen zien, haar gevoelens van onbekwaamheid en twijfel (‘Ik kan het niet!’). Ze was doodsbang om presentaties of radio-interviews te geven. En toch deed ze het.

In een wereld waarin we vooral ons succes communiceren ontstaat inderdaad snel het idee dat een ander het allemaal ‘zomaar’ even doet. Toch gaat het bij het realiseren van een droom vooral over het onder ogen zien van al die angsten en al die twijfels en dan tóch door te zetten. Het gaat over het overwinnen van je onzekerheid en dat kritische stemmetje dat zegt dat je het niet zal kunnen. Het gaat over jezelf tegenkomen en terugkijken. Het gaat over geloof en vertrouwen, en vooral het gebrek daaraan. Volgens Julia Hill is het belangrijk dat mensen hun droom, of zoals zij zegt: bestemming, gaan volgen. Een belangrijke eerste stap hierbij is dat we gaan beseffen dat we veel meer kunnen dan we zelf denken en dat we eens moeten stoppen met naar andere mensen te kijken met het idee dat zij het allemaal ‘zomaar’ even doen. Dat we beseffen dat een droom realiseren niet afhankelijk is van wat we kunnen, maar wat we doen.

Vandaar een kwetsbare blog over mijn eigen angsten en gevoelens van onbekwaamheid. Deze zoektocht heeft me namelijk doen beseffen dat niemand ‘zomaar’ doet wat hij doet en dat iedereen diezelfde angsten en twijfels tegenkomt. Het is misschien wel het belangrijkste onderdeel van het realiseren van je droom, of zoals Julia het zo mooi zei: ‘Growth only happens at the edge’.



Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *