Tot hier en niet verder


Voor sommigen is ze slechts een ‘granola-munching-tree-hugging-and-tofu-eating-new-age-wacko’ (haar eigen woorden), voor anderen is ze een inspirerend voorbeeld van het soort mensen dat we nodig hebben op onze planeet: mensen die gaan staan voor datgene waar ze in geloven en hun ogen niet sluiten voor de realiteit. Julia Butterfly Hill, mijn volgende rolmodel, woonde 2,5 jaar in een enorme Californische mammoetboom om het oeroude bos te beschermen tegen leegkap en werd daarmee een icoon voor een nieuwe manier van denken, wereldwijd.

Als ik vertel dat mijn volgende rolmodel een milieuactiviste is, krijg ik 9 van de 10 keer gelijk een spervuur aan kritische vragen op me afgevuurd: waarom voeg je nou zo’n bomenknuffelende milieu-hippie aan je lijst toe? Je wilde toch juist leren hoe onze toekomstige economie eruit moet gaan zien en wat je hier zelf aan kunt bijdragen? Wat kan zo’n ongewassen milieuactiviste je daar nou over vertellen?

Nog verbaasder zijn mensen als ik vertel dat deze ongewassen milieuactiviste misschien wel de reden is geweest voor mijn hele zoektocht. Van de Verenigde Naties tot Oprah, van CNN tot onze eigen Flair, overal* hoorde je in de jaren negentig over Julia en haar missie: het redden van de laatste mammoetbomen op onze planeet door er simpelweg in te gaan wonen. Toen ik 11 jaar oud was was las ik een interview met haar en was vanaf dat moment geïntrigeerd door haar bijzondere verhaal. Julia Butterfly Hill werd daarmee mijn allereerste rolmodel ooit.

Waar vele activisten vooral boos en gefrustreerd lijken te zijn (ze zijn vooral ‘tegen’) is Julia’s visie gebaseerd op een positieve levensvisie: ze is ‘voor’ een connectie met elkaar en met de natuur en ‘voor’ het bewustzijn dat alles op onze planeet met elkaar verbonden is en dat elk individu verschil maakt. Het is volgens haar niet de vraag óf je een verschil kunt maken - dit maak je namelijk al met elke keuze die je elke dag doet – maar vooral welk verschil je wilt maken.

En een verschil maakte ze. Op een platform van nog geen 2 bij 2 meter, 60 meter boven de grond, zonder wc of douche, overleefde Julia met slechts een deken en een klein gasbrandertje twee ijskoude winters vol sneeuw en hagel. Zes tot acht uur per dag lobbyde ze per satelliettelefoon bij de overheid, gaf ze wereldwijd interviews en presentaties en onderhandelde ze met de houtkapmaatschappij. Na 738 dagen gaf de maatschappij de strijd op: de eeuwenoude mammoetboom bleef beschermd.



Julia’s verhaal laat zien dat het soms nodig is om te gaan staan voor waarin je gelooft. Leven in een boom doe je niet zomaar, legt Julia uit in haar bestseller Luna’s Erfenis. Dat doe je pas als alle andere manieren hebben gefaald. Het is een laatste redmiddel om een eeuwenoud bos te behoeden voor complete leegkap. Waar de meeste mensen slechts met lede ogen de ontwikkelingen in onze wereld aan zien (want: wat kan ik doen?), is het belangrijk dat er mensen komen die opstaan en zeggen: tot hier en niet verder. Zoals de anonieme man die in zijn eentje de legertanks tegen hield bij het Plein voor de Hemelse Vrede, tot hier en niet verder.

Het verhaal van Julia Hill is opnieuw relevant in deze tijd waarin vele jonge mensen kampen met gevoelens van frustratie en boosheid over de soms uitzichtloze situatie waarin we ons bevinden: een klimaatverandering die niet de stoppen lijkt, de ongelijkheid in onze wereld, de financiële crisis waardoor velen werkloos worden, het is allemaal niet niks. Zoals ik eerder al schreef vervallen velen in apathie, boosheid of cynisme. Gevoelens die ook Julia en andere milieuactivisten niet vreemd zijn. Zij heeft ze echter weten om te buigen naar een positieve en liefdevolle visie op de toekomst: ‘Ik zou nooit 738 dagen hebben kunnen leven in een boom als ik daar slechts zat vanwege boosheid op een houtkapmaatschappij.’

Julia woont tegenwoordig op een klein eilandje in het tropische Belize, waar ik haar eind volgende week zal ontmoeten. Ik heb er veel voor over om deze inspirerende activiste te interviewen (om precies te zijn: een reis van meer dan 52 uur in vliegtuig, bus, vliegtuig, bus, boot, bus...) en kan niet wachten tot ik haar mijn vragen kan stellen: hoe we onze gevoelens van frustratie en wanhoop kunnen ombuigen, hoe we op kunnen staan voor waar we in geloven (en in alle hedendaagse verwarring: waar voor dan?) en hoe een nieuwe manier van denken in lijn met onze planeet eruit zou moeten zien.

Zou jij ook wel een persoonlijk antwoord van Julia Butterfly Hill willen hebben?
Door een donatie aan het FutureFuel project maak je deze zoektocht mogelijk en ik stel dan namens jou jouw eigen vraag aan deze bijzondere milieuactiviste. Geen inspiratie? Later deze week kun je je eigen vraag voor Julia adopteren.









* Zelfs de Red Hot Chili Peppers raakten geïnspireerd: het nummer 'Can't stop' bevat een verwijzing naar Julia's boomzit actie, het nummer bevat de zin: 'J. Butterfly is in the treetop'. En wist je dat Julia het tweede rolmodel is met een eigen Simpsons aflevering? Naast Jane Goodall kreeg ook Julia Hill haar eigen Simpsons parodie: Lisa, the Treehugger.


Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *