‘Welcome to America!’


Met een doffe, luide klap valt de deurpost op het tapijt als ik de deur opendoe. Het vermolmde hout ligt in stukjes verspreid door de kamer in het motel waar ik vannacht slaap. Een muffe rooklucht waait mijn neus in. Welkom in Amerika!

Bill McKibben heeft mij gevraagd om hem te ontmoeten in het gebied waar hij woont met zijn vrouw en dochter (en dat hem inspireert tot vele boeken): Vermont. Ik verblijf in het goedkoopste motel dat ik op internet kon vinden en dat ik ondanks de slechte reviews toch maar geboekt heb. Noodgedwongen, want op een plek waar een bed and breakfast al 250 dollar kost, is 80 dollar ‘goedkoop’. En die slechte reviews? Die zullen vast wel meevallen bedacht ik me vantevoren. Amerikanen klagen toch overal over? Helaas.

Op het vliegveld ontmoet ik Angela, één van de volgens haar slechts drie Afro-Amerikanen in Vermont (een feit waar ze trots op is, maar ook de reden voor een toekomstige verhuizing). Aan mijn geplande busreis van het vliegveld naar het motel in Montpelier moet ik volgens haar niet beginnen: ‘Hell, no, I didn’t see a bus here in my entire life.’ In haar zwarte sportwagen scheuren we dwars door de bossen en heuvels van Vermont naar het motel in Montpelier (spreek uit: Mont-pel-jur). Angela is een fervent Obama aanhanger (‘Because he is black’) en bespreekt tijdens de rit alles wat er volgens haar mis is met Amerika: 'All Americans are thiefs and murderers’.

Omdat de deur van de kamer zonder deurpost niet meer dicht kan krijg ik gelukkig een nieuwe kamer aangeboden. Met een zucht plof ik op het bed. Na 20 lange uren ben ik dan eindelijk aangekomen, klaar om Bill te ontmoeten en hopelijk ook nog iets te zien van de Vermontse wildernis die hem zo inspireert. Maar eerst: welterusten.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *