Wolken in mijn hoofd

Het was een donderdagavond in oktober. Ik fietste van kantoor naar huis, toen ik plotseling gevaarlijk werd ingehaald door een scooter. Te krap, te snel, te haastig. Het zwarte metaal van de scooter tikte tegen mijn wiel aan, mijn fiets klapte hardhandig om en ik vloog recht met mijn hoofd op het onverbiddelijk rode asfalt. Mijn gezicht en neus lagen plat tegen de grond aangedrukt, mijn hoofd bonkte en mijn nek was vol flitsen. Pijn, zoveel pijn dat ik niet eens meer wist waar de pijn zich in mijn lichaam precies bevond. ‘Nee, nee, nee,’ ging er als een mantra door mijn hoofd. ‘Niet nu, niet nu.’

Na een bijzonder inspirerende ontmoeting met de sjamaan Angaangaq in Groenland stond ik vorig jaar zomer te springen om de inzichten uit de FutureFuel queeste te delen met iedereen die net als ik wil weten wat er aan de hand is op de planeet en wat we kunnen doen om het tij te keren. Ik was na drie jaar eindelijk klaar met de vijftien interviewreizen die ik mezelf ten doel had gesteld. Het boek FutureFuel zou in het voorjaar van 2016 uitkomen, ik was samen met twee jonge ondernemers uit de Duurzame Jonge 100 bezig met de voorbereidingen voor een grote campagne in een landelijke krant en werkte aan de oprichting van een Raad van de Toekomst bij een groot Nederlandse bedrijf. Tot alles in één klap tot stilstand kwam.

Achter de geraniums
Daar zat ik. Thuis, met een mentale mist in mijn hoofd die bij elke poging tot activiteit veranderde in een zware onweersbui. Ik kon geen bezoek aan, niet lezen of tv kijken en elke dag telde ik de uren af tot er weer een lange, frustrerende dag voorbij was. Mijn altijd zo scherpe geheugen was veranderd in een ondoordringbaar grijs wolkendek en bij de pogingen om een paar weken later door te schrijven aan mijn manuscript typten mijn vingers compleet andere woorden op het scherm dan mijn hersens wilden. ‘We weten niet of en welke schade blijvend is,’ zei de dokter. ‘Het kan maanden tot jaren duren voordat je hersteld bent,’ zei een ander. ‘Houd moed, ik heb nog nooit iemand gezien die op zijn 81e nog niet hersteld was,’ zei een neuroloog in een poging om zogenaamd opbeurend te zijn. ‘Ik heb toch niet de hele wereld over gereisd om nu achter de geraniums te gaan zitten?’ riep ik in tranen uit tegen mijn vriend.

Innerlijke queeste
Elke crisis vormt een kans, zo luidt een Chinees gezegde (of zoals wijlen Johan Cruiff zou zeggen: elk nadeel heb zijn voordeel). Maandenlang zat ik alleen thuis. Als mijn vriend voor zijn werk naar het buitenland moest, zag en hoorde ik soms dagenlang geen mens. Op geen enkele manier kon ik mezelf afleiden van mijn binnenwereld en de inzichten uit mijn FutureFuel reis borrelden onverbiddelijk één voor één uit mijn onderbewustzijn omhoog. Ik dacht aan de 20-jarige Alec Loorz die na een carrière als jonge visionair depressief thuis kwam te zitten: ‘Je kunt niet praten over wereldwijde transformatie, als je de transformatie in jezelf nog niet bent aangegaan.’ Ik dacht aan de Groenlandse sjamaan die mij uitdaagde om vanuit mijn hart te spreken (en de opvallende waarschuwing die ik kreeg van zijn assistente: ‘Ben voorzichtig, een ontmoeting met een sjamaan kan je leven compleet op zijn kop zetten.’). Ik dacht aan milieuactiviste Julia Butterfly Hill, die sprak over de kooi waarin we ‘onze ziel, ons hart en potentieel gevangen houden’, simpelweg vanwege angst voor het onbekende: ‘Soms is een persoonlijke crisis nodig, of een wereldcrisis, voordat we daadwerkelijk iets durven te veranderen.’ En ik besefte me dat ik net als de dieren in gevangenschap waar Jane Goodall me over vertelde, telkens dezelfde rondjes liep door mijn huis én mijn geest. Meer dan ooit werd ik geconfronteerd met mezelf en de innerlijke queeste die er onverwachts bij kwam toen ik drie jaar geleden besloot mijn zekerheden op te geven en de wereld over te reizen op zoek naar antwoorden.

Nu, bijna negen maanden later, kom ik langzaam weer een beetje terug op Planeet Aarde. Zonnestralen schijnen door de wolken heen. Mijn hoofd- en nekletsel begint te genezen. Ik krijg weer interesse in de wereld (en in online shoppen, ojee). Mijn plannen en ideeën beginnen weer te stromen, als een slapende vulkaan die plotsklaps tot uitbarsting komt. En ondanks de fysieke (en mentale) strijd die ik nog steeds moet voeren, verschijnen er weer vonkjes in mijn hart. Want ook al is nog geen enkel plan daadwerkelijk uitvoerbaar, ik weet intussen dat het nog maar een kwestie van tijd is voor ik weer verder kan. Hoe uitdagend de weg vóór mij ook nog is, ik weet dat het weer helemaal goed gaat komen. Geen leven achter de geraniums, maar een crisis/kans die ik ten volle benut om straks weer met volle energie de wereld in te gaan.

Oftewel: je hoort van mij!

PS. Journaliste Janita Naaijer schreef in de Volkskrant een heel interessant stuk over de opkomende beweging van wereldverbeteraars-van-binnenuit: ‘Wij staren naar onze navels uit protest. Niet omdat we narcistisch zijn of zelfkwelling een luxeprobleem is dat 'spontaan' in ons opborrelt, omdat we vrije tijd graag doorbrengen in de behandelkamer van een psycholoog. Niets van dat alles. Maar dit: wij voelen de noodzaak om alle beperkende gedrags- en denkpatronen af te leggen. Om zelf gelukkig te zijn en vervolgens iets te kunnen betekenen voor de wereld.’

Artikel Volkskrant Navelstaren

Naast dat het natuurlijk geweldig is om - volkomen onverwacht - verkozen te worden tot één van de boegbeelden van een nieuw engagement (en in de krant te staan naast grote helden Typhoon, Fresku en Hanna Verboom), werd ik er vooral weer even aan herinnerd dat de FutureFuel queeste onderdeel uitmaakt van een grotere beweging. Dus voor al mijn mede-navelstaarders die net als ik op zoek zijn naar hun bijdrage aan de wereld, lees dit artikel.

6 reacties

  1. Roeland Lelieveld

    Hey Anne, Wat erg joh ik dacht laatst serieus waar is Anne normaal zie of hoor ik regelmatig iets van je en het was een tijdje still gelukkig ben je er weer. Ik ben super blij dat alles weer is aan het herstellen en dat je met volle energie je geweldige werk kan voortzetten. Samen voor een gezondere wereld waar we als mensen nog lang en gelukkig mogen verblijven. Groetjes Roeland Lelieveld (Africa Wood Grow)

    1. Bericht
      Auteur
    1. Bericht
      Auteur
  2. John Habets, Stichting WereldDelen

    Hallo Anne.

    Blij weer een levensteken op je website tegen te komen! Ik heb de afgelopen maanden regelmatig je website bezocht om te ervaren, dat de website op ‘stop stond’. Het was raden naar de reden daarvan, al was ons natuurlijk wel bekend, dat je vorig jaar werd aangereden door een scooter. Je moest er immers het met je gepande interview voor afzeggen. Blij dat het nu de goede kant opgaat. Ik zou zeggen: neem vooral de tijd die je nodig hebt. Het komt goed, daarvan ben ik overtuigd. Alleen: je herstel vraagt nu eenmaal tijd.

    John Habets,
    Stichting Werelddelen.

    1. Bericht
      Auteur

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *