keep right

Zoektocht naar antwoorden of zoektocht naar quotes?!

Begin van dit jaar markeerde een belangrijke ommekeer in het project. De meest inspirerende doeners en denkers van de planeet mailden de afgelopend twee jaar enthousiast ‘ja’ op mijn interviewaanvraag, en soms kreeg ik tot mijn grote verbazing zelfs na een paar minuten al antwoord van mensen waarvan ik wist dat ze vrijwel onmogelijk te benaderen waren. Tot een maand geleden.

Het begint met de ‘nee’ van Joris Luyendijk, een onverwachte ‘nee’ en de allereerste van het project, maar wel één waar ik zoals ik vorige week al schreef veel bewondering voor heb. Dan wordt het interview met de econoom Jeremy Rifkin in Washington (wederom) drie dagen van te voren afgezegd, voor de zesde keer. Ik ben al meer dan een jaar bezig om deze econoom te spreken te krijgen waarbij ik vele maanden weinig tot geen afspraken kan maken omdat ik standby moet staan om elk moment naar Amerika af te reizen (‘Nee, schat, een weekendje weg, dat gaat echt niet hoor.’). Dat is best lastig (samen)leven, kan ik je vertellen. Misschien ben ik ook wel een beetje gestoord dat ik dat over heb voor een interview, maar hij is de laatste van het lijstje inspirerende rolmodellen dat ik maakte voordat ik aan deze reis begon en ik wil hem heel graag interviewen. En ben ik niet al heel ver gekomen? Even diep ademhalen en gewoon de zevende keer plannen dus. Dan ontvang ik een email van zijn assistent. Inderdaad, Jeremy Rifkin had vorig jaar gezegd dat hij graag een interview wilde doen, maar ja, druk he, dus volgens zijn assistent kan ik het nu maar beter definitief vergeten... Vergeten?!

Diezelfde week volgt een email van de perscoordinator van Coca Cola. Nee, de CEO van Coca Cola kan ik niet interviewen. Dat diezelfde CEO driekwart jaar geleden zijn GO heeft gegeven op mijn aanvraag en zijn assistent na uitgebreide telefoongesprekken en een papierhandel van hier tot Tokyo aan het werk heeft gezet om een datum te vinden, nee daar weet zij niets van. De assistent is naar Japan vertrokken en nee, ik moet maar gewoon weer opnieuw beginnen. Of het gewoon vergeten. Verge..?!

Nadat ook het interview met de CEO van een zonnepanelen fabriek in China van twee weken later wordt afgezegd, zit ik verslagen achter mijn computer. Wat is er aan de hand? Na de ene enthousiaste ‘ja’ na de andere krijg ik nu plotseling alleen maar ‘nee’ te horen. Een werkelijk dieptepunt, of eigenlijk een dieptepunt van een dieptepunt, want ik zit er al een tijd ietwat doorheen. De energie in het project lijkt weg te zijn, en wil maar niet terugkomen. Op de conferenties waar ik spreek en in de media interviews die ik doe vertel ik enthousiast over de inzichten uit de reis, maar vanbinnen voel ik me somber en richtingloos. Mensen staan in de rij om me na een presentatie geroerd de hand te schudden, maar in het plaatje van die inspirerende jonge vrouw op zoek naar antwoorden herken ik me nauwelijks meer. Ik krijg emails van onbekenden die vertellen zo geraakt te zijn door mijn verhaal, maar zelf voel ik het niet. Waarom dat zo is, daar kom ik maar niet achter. Waar is de sparkel gebleven, de bevlogenheid en het enthousiasme? De trots die ik voelde dat ik het had aangedurfd om in het diepe te springen en mijn droom achterna te jagen? En toen op een druilerige woensdag in januari, met de ene afwijzing na de andere, snap ik het plotseling.

Ik ben op een dwaalspoor komen te zitten. Ik ben quotes aan het verzamelen, geen antwoorden. Ik ben de belichaming geworden van Thomas Friedman’s uitspraak dat werkelijk leiderschap vermindert met elke nieuwe volger op Twitter. De reis maak ik allang niet meer voor mezelf, niet meer vanuit die intrinsieke behoefte om antwoorden te vinden op de grote vragen van deze tijd. Het zijn de (ingebeelde) verwachtingen van anderen die me parten spelen. Ik probeer grote(re) namen te strikken omdat een uitgever heeft gezegd dat het boek anders niet ‘verkoopbaar’ zou zijn. Ik probeer een perfect en volledig verhaal te scheppen, zodat ik de vragen kan beantwoorden van de bedrijven en organisaties waarvoor ik spreek. Ik probeer de puzzelstukjes in elkaar te laten vallen en uitspraken te verzamelen waarmee ik ‘bewijs’ heb om te kunnen zeggen wat ik wil zeggen. Zodat ik de visie die zich na zoveel interviews in mijn hoofd heeft gevormd kan delen met de buitenwereld, en ze geaccepteerd zal worden.

En toen keek ik de video terug van de TEDx talk die ik een aantal maanden geleden heb gegeven. ‘We have the power to create dreams’, zeg ik daar. We moeten niet wachten op de volgende Martin Luther King om ons de weg te wijzen met zijn ‘I have a dream’, maar wij als gewone mensen zijn in de huidige tijden invloedrijker dan we ooit in de geschiedenis zijn geweest, om onze eigen dromen en visies uit te dragen en te realiseren. Hoe ben ik dan zelf belandt van een zoektocht naar antwoorden in een zoektocht naar quotes? Waarom zoek ik mensen die op camera kunnen zeggen wat ik eigenlijk zelf wil zeggen? Waarom communiceer ik niet gewoon mijn eigen visie?

En als die nieuwe wereld en die nieuwe economie al zichtbaar is in het denken en doen van de jonge generatie, als de jonge generatie de sleutel is tot een werkelijk duurzame samenleving, waarom blijf ik dan eigenlijk zo lang hangen bij de oude generaties? Ja, die zogenaamd grote namen uit de oudere generatie geven misschien bestaansrecht, maar was het doel van het project om het boek te verkopen en te kunnen zeggen: ‘Ik ben iemand want ik heb die en die geinterviewd’? Of was het doel om ‘de kracht van jonge mensen als brandstof voor de toekomst’ te vinden, en mijn eigen plek in de wereld? Waarom ga ik dan niet eindelijk die jonge mensen interviewen als daar de nieuwe economie allang zichtbaar is? En... ik besef me plotseling dat dat de belangrijke reden is dat ik geen plezier meer in mijn project heb. Hoe saai is het om slechts quotes te ‘regelen’ van zaken die je eigenlijk allang weet?

Het lijkt alsof het universum me een schop onder m’n kont heeft gegeven. In de uren die volgen zet ik mijn schouders eronder en mail ik de ene na de andere persoon van mijn lijst. Tot mijn verbazing krijg ik plotseling weer binnen een paar minuten tot een paar uur enthousiaste reacties binnen. Peter Sunde, de oprichter van de Pirate Bay is ‘humbled to take part'. Esraa Abdel Fattah, de jonge vrouw achter de 6 April demonstraties en een belangrijke speler in de Arabische Lente, bedankt mij voor mijn ‘awesome’ email. Parag Khanna, de auteur van How To Run the World, bevestigt plaats en tijd. Ook Alec Loorz, de jonge twintiger die de VS aanklaagde voor klimaatverandering, of dat wil zeggen, zijn moeder, nodigt me enthousiast uit en overstelpt me met lovende woorden over mijn TEDx talk. Plotseling is mijn agenda gevuld met mensen waar ik enorm enthousiast van wordt. Allemaal ‘hoopgevende monsters’, zoals Ervin Laszlo dat zo mooi zei, mensen die voor een deel al leven in een nieuwe wereld.

En... plotseling worden de uitdagingen in de transitie van de oude naar de nieuwe wereld duidelijk als ik bezig moet met negatieve reisadviezen, mijn eigen veiligheid en mij gevraagd wordt adressen geheim te houden. Ik ben weer op avontuur!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *